Ryby

RybyOkoń
(Perca fluviatilis)-gatunek ryby z rodziny okoniowatych.
Osiąga 60 cm długości i masę ciała do 4 kg. Ciało wysokie, bocznie spłaszczone. Łuski małe, ktenoidalne, mocno osadzone w skórze. Pokrywy skrzelowe zakończone ostrymi kolcami, a ich górna krawędĹş jest ząbkowana. Otwór gębowy duĹźy, przedni, tylna krawędĹş szczęki sięga do oka.
Grzbiet ciemnozielony, boki jasnozielone. Na grzbiecie i bokach 5–9 poprzecznych, ciemnych smug, brzuch biały lub Ĺźółtawy. Pierwsza płetwa grzbietowa szara z ciemną plamą w tylnej części, druga płetwa zielonkawoĹźółta przezroczysta, płetwy piersiowe Ĺźółtawe, pozostałe płetwy jaskrawoczerwone. Tęczówka oka Ĺźółta. Ubarwienie zmienne w zaleĹźności od miejsca przebywania, osobniki Ĺźyjące w płytkich prześwietlonych wodach są bardziej jaskrawo ubarwione od tych Ĺźyjących w ciemnych, głębokich wodach.
Narybek Ĺźywi się planktonem, póĹşniej ikrą innych ryb (zwłaszcza karpiowatych). Dorosłe osobniki zjadają głównie ryby oraz większe bezkręgowce.

Płoć, płotka
(Rutilus rutilus) – gatunek ryby z rodziny karpiowatych (Cyprinidae).
Ciało krótkie, wysoko wygrzbiecone, bocznie ścieśnione, w wodach ubogich w pokarm bardziej wysmukłe. Głowa krótka, szczęka nieco wysunięta przed mały, końcowo połoĹźony otwór gębowy. Płetwy piersiowe najdłuĹźszymi promieniami sięgają nasad płetw brzusznych. Grzbiet ciemnobrązowy lub szaroczarny z niebieskawym lub zielonkawym połyskiem, boki jasnosrebrzyste, brzuch biały. Płetwa grzbietowa i ogonowa są szare z czerwonawym odcieniem, inne płetwy czerwonawe. Tęczówka oka czerwona.
Zjada zarówno pokarm roślinny jak i zwierzęcy. Rodzaje pokarmu i Ĺźerowiska zmienia kilkakrotnie. Narybek Ĺźywi się planktonem skorupiakowym na płyciznach; roczniaki przechodzą na pokarm denny – skorupiaki, mniejsze larwy owadów oraz glony i inne rośliny. Przy długości około 20 cm płoć zaczyna odĹźywiać się mięczakami, głównie racicznicami.

Lin
(Tinca tinca) – słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Tinca. Inne nazwy: pszenicznik, oczeretniak oraz kaliniak.
Osiąga długość 30-40 cm i masę ciałą 1-2 kg, wyjątkowo do 70 cm i 7,5 kg (Węgry, Rumunia). Ciało lina jest krępe, wygrzbiecone, okrągłe w poprzecznym przekroju, pokryte drobnymi łuskami, głęboko osadzonymi w pokrytej śluzem skórze. Płetwy charakterystycznie zaokrąglone. Oczy stosunkowo małe, okrągłe. Otwór gębowy poziomy, w jego kącikach po jednym krótkim i miękkim wąsiku.
Jest jedną z niewielu ryb europejskich, u których występuje wyraĹşny dymorfizm płciowy, płetwy brzuszne u samca są znacznie większe niĹź u samicy (przygięte do ciała sięgają za odbyt, u samicy zaś w ogóle do niego nie dochodzą) i mają grubsze promienie.
Grzbiet jest ciemny, szarozielony, boki oliwkowozielone, zielone lub Ĺźółtozielone ze złotym połyskiem, brzuch kremowobiały lub Ĺźółty. Płetwy ciemnoszare lub czerwonofioletowe. Tęczówka oka czerwona. Osobniki Ĺźyjące w silnie zarośniętych wodach mają ubarwienie ciemniejsze, zaś te Ĺźyjące w płytkich, przejrzystych wodach są znacznie jaśniejsze i mają czerwonawe okolice warg.
Żywi się bentosowymi bezkręgowcami.

Szczupak pospolity
(Esox lucius) – szeroko rozprzestrzeniona, drapieĹźna ryba z rodziny szczupakowatych (Esocidae). Jej okołobiegunowy zasięg występowania jest największym naturalnym zasięgiem ryb wyłącznie słodkowodnych.
Osiąga długość do 1,5 m i masę do około 10 kg. Okazy ponad 15–20 kg są rzadkie. Notowany rekord masy wynosił 35 kg[3]. Ciało szczupaka pospolitego jest spłaszczone, opływowe. Głowa wydłuĹźona, ze zwężającymi się szczękami i bardzo szerokim spłaszczonym pyskiem. Zęby szczupaka na Ĺźuchwie są skierowane do środka i bardzo ostre, szczęka jest ich pozbawiona. Ponadto liczne zęby występują na kości podniebiennej, kościach międzyszczękowych, lemieszu, kości gnykowej oraz łukach skrzelowych. Łuski są dosyć małe, owalne, mocno osadzone w skórze. Linia boczna dobrze rozwinięta, często poprzerywana, posiada dwa lub trzy rozgałęzienia wzdłuĹź boków. Na głowie znajdują się liczne jamki zmysłowe. Płetwy grzbietowa i odbytowa są przesunięte mocno do tyłu i połoĹźone blisko siebie. Ubarwienie zmienne w zaleĹźności od warunków środowiska. Młode osobniki są zwykle jasnozielone, brązowawe lub srebrzyste. Ciemne plamy na bokach zlewają się czasami w poprzeczne smugi. Starsze osobniki mają ciemnozielony grzbiet, jaśniejsze nakrapiane Ĺźółtymi plamami boki i biały brzuch. Płetwy parzyste są czerwonawe i jasne, na nieparzystych występują ciemne poprzeczne paski. W dobrych warunkach rośnie bardzo szybko.
Jest świetnie przystosowany do Ĺźycia wodnego drapieĹźnika, normalnie nie jest aktywnym myśliwym, choć zalicza się do najbardziej drapieĹźnych ryb. Czyha w ukryciu między roślinami wodnymi i czeka na przepływającą zdobycz. Większe osobniki mogą aktywnie gonić ławice ryb (na przykład śledzi) w strefie pelagicznej duĹźych jezior albo Bałtyku. Szczupak wybiera ryby często występujące w jego ekosystemie i dostatecznie duĹźe, "Ĺźeby były warte wysiłku”. Wśród szczupaków częstym zjawiskiem jest kanibalizm.

Węgorz europejski
(Anguilla anguilla) – ryba z rodziny węgorzowatych (Anguillidae), rzędu węgorzokształtnych (Anguilliformes). Jego krew zawiera niebezpieczną dla ssaków ichtiotoksynę.
Osiąga od 100 do 150 cm długości. Samce są mniejsze od samic i osiągają długość od 50 do 70 cm (tzw. sznurówki). Największy węgorz złowiony dotąd w Polsce waĹźył 6,43 kg. Ciało wydłuĹźone, wężowate, w przekroju poprzecznym prawie okrągłe. Skóra węgorza pokryta jest grubą warstwą śluzu. Łuski są drobne, elipsoidalne, głęboko osadzone. Linia boczna dobrze rozwinięta. Otwór gębowy końcowy, silnie uzębiony sięgający tylnej krawędzi oka. Otwór skrzelowy kończy się tuĹź przed nasadą płetw piersiowych. Płetwa grzbietowa i odbytowa połączone są z płetwą ogonową. Nie ma płetw brzusznych. U osobników wędrujących na tarło znacznie powiększają się oczy.
Ubarwienie grzbietu ciemnoszarozielone, czasem niemal całkowicie czarne, boki jaśniejsze, brzuch szarawo- lub Ĺźółtawobiaławy.
Aktywny w nocy. Ĺťywi się głównie fauną denną (bezkręgowce) i drobnymi rybami, potrafi połykać zdobycz stosunkowo duĹźych rozmiarów. Chętnie zjada raki podczas wylinki.

Sandacz
(Sander lucioperca) – gatunek ryby z rodziny okoniowatych (Percidae).
Osiąga długość 100 (130) cm i masę ciała 10 (15) kg. Ciało wydłuĹźone, lekko bocznie spłaszczone, wzdłuĹź linii bocznej 55–77 łusek. Głowa stosunkowo mała, otwór gębowy przedni, sięgający za tylną krawędĹş oka, paszcza silnie uzębiona, kilka zębów w przedniej części szczęki znacznie większych od pozostałych. Oczy duĹźe, opalizujące, świecące w ciemnościach. Płetwy grzbietowe dość daleko oddalone od siebie.
Grzbiet szarozielony lub szarobrązowy, boki jasne srebrzystozielone z 8-12 ciemnymi smugami często rozmazującymi się w plamy, brzuch biały. Płetwy grzbietowe i ogonowa pokryte ciemnymi plamkami, rozmieszczonymi regularnie między promieniami. Płetwy piersiowe jasnoĹźółte, pozostałe płetwy bladoĹźółte.
Aktywny wieczorem, szczególnie po zachodzie słońca, w nocy oraz nad ranem. Dobrze widzi w ciemności. Wylęg Ĺźywi się planktonem, przy długości 3–4 cm zaczyna polować na narybek innych ryb, przy długości 5-10 cm staje się typowym drapieĹźnikiem. Ĺťywi się główne niewielkimi rybami (ukleje, kiełbie, stynki itp.), wielkość zjadanych ryb ogranicza dość wąskie gardło. Oprócz ryb zjada czasem larwy owadów (waĹźki, chruściki itp.), dĹźdĹźownice, Ĺźaby itp. Często długo goni zdobycz płynąc charakterystycznym, zygzakowatym torem, atakując ją z bliska osiągają przy tym prędkość do 30 km/h.

Karaś pospolity
(Carassius carassius) – słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych (Cyprinidae).
Osiąga długość 40(50) cm i masę 1(2)kg. Ciało bardzo mocno wygrzbiecone i krótkie, pokryte duĹźymi, równo ułoĹźonymi łuskami. Płetwa grzbietowa bardzo długa, sięga niemal do nasady trzonu ogonowego. Jej górna krawędĹş jest wypukła, a ostatni twardy promień piłkowany (około 30 ząbków), podobnie jak ostatni twardy promień płetwy odbytowej. Głowa nieduĹźa, otwór gębowy mały, znajduje się na końcu pyska ustawiony nieco skośnie ku górze. Zęby gardłowe ustawione są w jednym szeregu. Grzbiet i boki brunatnozłociste z zielonkawym połyskiem, brzuch Ĺźółtawy lub biały. Płetwy piersiowe i brzuszne przy nasadzie są lekko zaczerwienione.
Bezkręgowce wodne, żyjące w mulistym dnie lub w jego pobliżu, rzadko rośliny.

Karp
(Cyprinus carpio) – ryba z rodziny karpiowatych.
Osiąga ponad 1 m długości i masę 30 (największy złowiony 44,95 kg). Ciało wydłuĹźone, wrzecionowate, prawie okrągłe w przekroju poprzecznym. Otwór gębowy dolny, mięsisty zaopatrzony w 2 pary wąsików. Łuski cykloidalne, duĹźe, mocno osadzone w skórze. Płetwa grzbietowa jest bardzo długa.
Grzbiet ciemny, zielonkawobrązowy, lub szarozielony, boki jaśniejsze, ciemnooliwkowe ze złotym połyskiem, brzuch Ĺźółtawo-lub kremowobiały. Płetwy nieparzyste szarawoniebieskie, parzyste czerwonawe.
 Ĺťywi się larwami owadów, mięczakami, skorupiakami oraz innymi organizmami zwierzęcymi oraz roślinami. Aktywny przewaĹźnie wieczorem i w nocy, pokarm pobiera z dna.

Jesiotr
(Acipenseridae)
Charakteryzują się silnie wydłuĹźonym, wrzecionowatym ciałem, o pięciokątnym kształcie w przekroju poprzecznym. Skóra pokryta pięcioma rzędami tarczek kostnych (grzbietowy, dwa boczne i dwa brzuszne). Masywna głowa wyciągnięta w ryj (tzw. rostrum - służący do rycia w podłoĹźu), całkowicie pokryta kostnymi płytkami. Otwór gębowy połoĹźony w spodniej części głowy, zakończony wysuwalnymi szczękami, poprzedzony dwiema parami wąsików. Krótka płetwa grzbietowa przesunięta do tyłu ponad płetwę odbytową. Heterocerkalna płetwa ogonowa z wysokim i długim płatem górnym. Pierwszy promień płetw piersiowych przekształcony w kolec. DuĹźy pęcherz pławny połączony z przełykiem (z wyjątkiem nibyłopatonosów, u których brak pęcherza pławnego). Dorosłe osobniki nie posiadają zębów. Ubarwienie zmienne. Największe osobniki osiągają ponad 4 m długości. Gatunki słodkowodne są znacznie mniejsze.Przedstawiciel rodziny jesiotrowatych
Tarło odbywają w rzekach. Ikra o średnicy ok. 3 mm składana jest w duĹźych ilościach (kilkaset tysięcy do kilku milionów sztuk). Większość gatunków wędruje do mórz, tylko nieliczne pozostają w wodach słodkich (łopatonosy). Ĺťywią się głównie bezkręgowcami, a starsze osobniki równieĹź rybami. Ĺťerują głównie przy dnie. Jesiotrowate należą do ryb długowiecznych.

Troć jeziorowa, troć jeziorna
(Salmo trutta m. lacustris) – ryba z rodziny łososiowatych, należąca do gatunku Salmo trutta, ekologiczna odmiana troci atlantyckiej (S. t. trutta).
Osiąga bardzo róĹźne rozmiary w zaleĹźności od miejsca występowania. W niektórych jeziorach dorasta do 5 kg, w innych osiąga 30 kg i 1,5 m długości. Szczególnie duĹźe rozmiary osiąga w Alpach. Ubarwienie jest srebrne z licznymi czarnymi plamkami na bokach, grzbiecie i głowie.
Dojrzałość płciową osiąga w 3–7 roku Ĺźycia (w zaleĹźności od jeziora). Na tarło wstępuje do rzek wpadających do jeziora, w którym występuje, w niektórych jeziorach trze się bezpośrednio na dnie w miejscach, gdzie podziemne Ĺşródła zapewniają stały przepływ wody. Tarło odbywa się od września do grudnia. Młode trocie spędzają w rzece 1–3 lata, po czym spływają do jeziora, gdzie początkowo przebywają w górnych warstwach wody, a póĹşniej schodzą głębiej.